Donderdagochtend, half zes. Nadat ik een paar keer langzaam met mijn ogen knipper draai ik me op mijn buik. Ik strek me uit en schuif de gordijnen een stukje opzij. Buiten klinkt een concert van vogelzang en aan de horizon kondigt een randje gouden licht de komst van de dag aan. Lichtvlekjes spelen op de muren van de huizen aan de overkant, dansende zonnesproetjes. Een zuchtje wind, de adem van de lente ruist door de bladeren van de bloeiende bomen die de straat omlijsten. Confetti van bloesemblaadjes dartelt en dwarrelt omlaag. Een dekentje van dezelfde confetti bedekt de stoep onder mijn raam. Ik zucht. De wereld glanst sprookjesachtig in het zachte ochtendlicht.
