travel diary • rome vii (pompeii + vesuvius)

Rome, 14.10.'15

'Om kwart voor zeven waakt een vrolijke melodie vanonder mijn kussen me. Ik wrijf even in mijn ogen en rol naar de rand van mijn bed waar ik gapend overeind kom. Dan weet ik weer welke dag het is. Ik werp de dekens die nog half over mijn schoot liggen gedrapeerd naar het voeteneinde en spring overeind. Vandaag gaan we naar Pompeii. Vandaag beklimmen we de Vesuvius. Het vooruitzicht brengt een golf enthousiasme met zich mee die zich als een warme gloed door mijn hele lichaam verspreidt. Het eerste zonlicht piept voorzichtig door de spijlen voor ons slaapkamerraam, het is fris, maar de lucht voorspelt een mooie dag.'

---

travel diary • rome V & VI

Rome, 12.10.'15

'Ik word nog voor zonsopgang wakker en kom na verscheidene (tevergeefse) pogingen weer in slaap te vallen tot de conclusie dat ik maar beter op kan staan. Buiten klinken geluiden van de ontwakende stad en aan de horizon verschijnt een gouden randje van de zon die een nieuwe dag inluidt. Ik gris een warme trui uit mijn openstaande koffer en sluip zachtjes mijn kamer uit. Eenmaal buiten adem ik de frisse ochtendlucht in. De nog lege steegjes en straten zijn gevuld met een stille rust, een slaap die met de roze, oranje en paarse tinten die de hemel vullen lijkt op te stijgen. En ook mijn vermoeidheid verdwijnt met het laatste restje donker dat toevlucht zoekt aan de andere kant van de wereld.'

---

outfit & hotspot • fontana delle tartarughe (rome)

Door Rome lopen lijkt een beetje op een wandeling door een pastelkleurig sprookjesdorp. Of dat is in ieder geval hoe ik het heb ervaren - als een zachtgeel, perzikoranje en zalmroze paradijsje (en dat terwijl ik helemaal niet zo'n fan ben van geel, roze en oranje). Zelfs de meest regenachtige dagen waren zo somber nog niet met al die vrolijke kleurtjes op de muren die  je in werkelijk ieder steegje omringen. (Mocht je dus last hebben van winterdepressie o.i.d. dan zou ik je absoluut aanraden de koudere maanden in de stad van pizza en wijn te spenderen. Dat zou zomaar de oplossing kunnen zijn.) Nóg een leuk voordeel van al die egaal gekalkte muren is dat ze per-fect als achtergrond voor allerlei soorten foto's kunnen dienen. En daar heb ik natuurlijk uitgebreid gebruik van gemaakt in Rome.

---

travel diary • rome IV

Rome, 11.10.' 15

 "Rond zes uur schrik ik wakker. Ik hoor geschreeuw en gerumoer op straat en het kost me moeite om weer in slaap te vallen. Ik besluit een blik uit het raam te werpen, maar word niet veel wijzer van wat ik zie. Eenmaal terug in bed zak ik weg in een onrustige slaap, om vervolgens veel te laat weer wakker te worden. Ik schiet in een makkelijke outfit, prop mijn ontbijt naar binnen en race vervolgens de trappen van het klooster weer op om m'n tas in te pakken. Zo'n vijf minuten later sta ik buiten en kom ik er achter dat mijn groepje al is vertrokken. Ugh."

---

travel diary • rome III

Rond half zeven 's ochtends ga ik gefrustreerd op de rand van mijn bed zitten. Het is ijskoud in onze slaapkamer en het weer ziet er grauw uit. Ik ben zo'n drie uur eerder al even wakker geweest en ook nu lukt het me niet goed meer verder te slapen. Ik besluit even onder een warme douche te gaan staan en kleed me vervolgens aan. Ik ben een beetje boos op mezelf dat ik geen truien heb meegenomen - maarja, ik had ook niet echt op ditsoort druilerig weer gerekend toen ik mijn koffer inpakte. Rammelend van de honger snel ik een half uurtje later de trappen van het klooster af naar de ontbijtzaal: het is vijf voor acht en dus ein-de-lijk tijd om te eten. 

Na het ontbijt bezichtigen we twee kerken. In de tweede maakt mijn groepje een opdracht voor een vak dat ik niet volg en dus krijg ik toestemming om een uurtje de stad te verkennen. Opgelucht vertrek ik naar buiten (waar het ein-de-lijk gestopt is met regenen) en ga ik op zoek naar een koffietentje. Na een korte wandeling over Via Nazionale vind ik een schattig zaakje (Morganti heet het) waar ik een 'Americano' drink en even rustig kan gaan zitten. De tijd vliegt echter voorbij en voor ik het weet is een uur verstreken. 

---

travel diary • rome II

Rome, 09.10.'15 

"Ik schrik wakker als onze biologiedocent (in haar gebloemde pyjamabroek) de kamer binnen stapt en per ongeluk de deur met een knal achter zich laat vallen. 'Oh,' Mompelt ze een beetje geschrokken, waarna ze zich echter snel herpakt. 'Het is kwart over zeven - over 45 minuten staat het ontbijt klaar!' Ze draait zich om en verlaat de kamer net zo geruisloos als dat ze haar entree maakte: met wederom een keiharde knal van de deur. 't Zal de tocht wel zijn. Ik zit inmiddels recht overeind in m'n bed en zie slaperige gezichtjes, nog half verscholen onder de dunne dekentjes van het klooster. Ik kleed me vlug aan en pak vast mijn rugzak in voor ik naar de eetzaal vertrek om te ontbijten."

Een wit bolletje met nutella en flauwe oploskoffie. Heel veel meer stelt het ontbijt niet voor. Maar ik ben hongerig en niet heel kieskeurig, dus ik eet mijn bordje braaf leeg (lees: ik prop het broodje in een record-tijd naar binnen). Na de korte maaltijd snel ik de trappen van het klooster op om mijn rugzak en een vestje te halen. Zo'n tien minuten later vertrekken we richting het colosseum.

---

travel diary • rome I

Om tien over half drie 's nachts zit ik naast mijn moeder in de auto. Terwijl zij de slaap uit haar ogen probeert te wrijven, zo'n vijf keer uitgebreid geeuwt en wat beduusd zich op de weg probeert te focussen blèr ik uit volle borst mee met 'Counting Stars' van One Republic. Ik heb nieteens geprobeerd te slapen, ben al bijna 24 uur wakker en bárst van de energie. Of nouja, zo voelt het een beetje. Je weet wel hoe dat werkt: zo lang je jezelf actief houdt voelt het alsof je de wereld aan kunt, maar zodra je ook maar éventjes je focus kwijtraakt word je overmand door vermoeidheid en ben je niet meer vooruit te branden. Zo gaat het bij mij in ieder geval wel altijd. 

Rond drie uur parkeren we de auto om de hoek van ons schoolgebouw en neem ik met een vluchtige kus afscheid van m'n moeder. Met mijn overvolle koffer achter me aan slingerend draaf ik op een holletje naar de groep medeleerlingen die al staat te wachten en na m'n moeder nog een laatste keer vaarwel te zwaaien begroet ik mijn vrienden enthousiast. Ondanks de spannende reis die we voor de boeg hebben lijk ik de enige die klaarwakker is: ik ben omringd door slaperige gezichtjes en merk dat vrijwel iedereen nog een beetje wakker moet worden. Zo'n tien minuten later komt Naomi echter het schoolplein opstuiteren en kunnen we samen ons enthousiasme delen. We lachen en doen samen een vreugdedansje, tot we worden onderbroken door de aankomst van de twee enorme bussen die ons naar het vliegveld zullen gaan vervoeren. We laden onze koffers in het ruim, zoeken een fijn plekje uit en maken het ons zo comfortabel mogelijk. De Romereis is nu eindelijk écht begonnen.

---