Tuesday, December 11

sustainable • ethical • zero waste • (christmas) gift guide

I woke up at seven this morning – or actually, that’s a lie. I was still awake at seven this morning and decided to get out of bed. Tired of trying to fall asleep, rather than tired of not sleeping. A little bit of both. I slowly climbed down the wooden ladder that leads up to my tiny attic bedroom. It creaks a little with every step, which I find comforting. Peeking out of one of my windows I found a sleeping world, its foggy breath lingering over the houses, blanketing the harsh cold. Dark and gloomy as it seemed, the sight also brought forth a certain calmness. The street was calm. Quiet. I felt calm. If not for the cold, biting at my feet, I would’ve stood there much longer, unaware of the time passing. I tiptoed down a second flight of stairs into the living room, put the kettle on and found a pair of warm socks to keep my feet from freezing. 

Now I’m sat here, at our dining table, trying to get all the things I’ve been procrastinating done. Swirling shapes of steam dance in the air over my mug of milky tea. My eyelids feel heavy and I should probably stop describing these dreamy morning scenes ‘cause they’re slow and surely starting to make me feel drowsy and rosy and sleepy. 

Friday, November 16

hoe duurzaamheid mijn leven mooier maakt


Boven de huizen van schuintegenover schittert een gouden restje dag. Ik voel de lichte strepen langs mijn wangen strijken als ik turend op mijn ellebogen leun. Nog net niet met mijn neus tegen het glas, haast wanhopig verlangend naar een paar seconden meer. Nu zal ze haar aantocht maken, de wereld in donkere sluiers draperen. Wacht ik angstvallig op het aanbreken van de nacht. Vandaag geen flonkerende edelstenen, speldenpriksterren, slechts stipjes in het uitgestrekte Pruisisch blauw. Vandaag geen maansikkel, geen crescent moon of zilveren schijn, geen zijdezachte nevels. Slechts het luiden van de klokken, ieder uur wat onheilspellender, donkerder. Met het langer worden van de schaduwen groeien twijfels, iedere centimeter die de gouden herfst zinkt.

Met het duister en mijn twijfels kruip ik onder de dekens. Hoop ik mijn manisch malende gedachtenstromen in te dekken, in te stoppen, stil te zetten. Dat werkt niet, natuurlijk. Dat had ik op zich ook al geanticipeerd. Tegen beter weten in tast ik onder mijn kussen naar mijn telefoon, mijn hersenen vloeken en zuchten als het licht van mijn scherm me in mijn gezicht slaat. Met samengeknepen ogen aanschouw ik hoe mijn vingers probleemloos Netflix weten te vinden. Ik sluit een compromis met mezelf – vandaag is Netflix oké, maar het wordt een docu. Iets leerzaams. Iets nuttigs. Before the Flood. Die heb ik al eindeloos lang niet gezien. Sluit ook mooi aan bij mijn duistere, grimmige en hopeloze stemming. Filosoferen over hoe we de wereld kapot maken past goed. Perfect.


Thursday, October 4

4 x sustainable things i love



A vague moon hung low over the horizon when I got home last Sunday. It was a chilly evening and thin clouds cried their tears. Darkness fell over the world and I saw windows light up. The street lamps popped on, one by one. A leaf bounced against my ankle boot, pushed by a gentle breeze. An autumn evening like many others- one would think. I felt different though. It had been an inspiring, overwhelming and exhausting day. 

I had been invited to ACT. Festival- a festival centered around all things sustainable and thus a day filled with heaps of interesting, innovative speakers and activities. Lots to see and do and learn. I felt warm inside. Determined to cling onto the motivation and burning need to make a change. To do more. To learn more. To collect my thoughts and all the new information that had just flushed over me and to bundle all of it into something great. Something to extend this wonderful day into something attainable and accessible for everyone. 

I haven’t quite figured out yet how I am going to do that, but I’d love to start off by sharing a bunch of my favourite sustainable things at the moment. Stuff I was introduced to during the festival as well as things I have used and loved for ages. It is my biggest wish to be able to use this platform I have in a way that benefits the planet and our world and all the humans on it as much as it does me. 



Thursday, September 13

4 essentials for a sublime morning



Mornings are great.  Even I, the girl who never sleeps, adore mornings. Early ones, endless ones after sleepless nights, cozy ones after long sleep-ins, dark, chilly ones in winter and hazy humid ones in spring. I love all of ‘em. I tend to lay awake at night and every once in a while I decide to get up at six in the morning to watch the sun rise. To stroll around my quiet city. To breathe the misty morning air. I’ll bake something nice for breakfast or head to the coffee shop around the corner for a croissant and coffee and jam. There’s something about these mornings that I can’t quite put to words. It’s a warm type of feeling, comforting, still. I love listening to some jazz and just dance around the living room- immersed in the soft tunes of love songs. I love the way the world turns orange in summer- and also how it stays greyish blue in winter. I love when the world sleeps and I can finally inhale. Exhale. Breathe. 

Now - don’t get me wrong. Most of the time I despise my alarm clock and I’ve spent my fair share of mornings in bed, grumpy, waiting for the early hours to pass, but as a reminder for myself and you I thought I’d share all the things I love about mornings. The nice ones. The mindful ones. The warm, cozy ones. Perhaps you’ll hate your alarm clock just a little less tomorrow morning. Even if it’s just a tiny bit. 


Saturday, September 1

travel & yoga • here's how and why




Hello dear humans. For today's blogpost I've teamed up with Lisanne - owner and founder of Superyoga.nl - an amazing webshop and online platform centred around all things yoga. We're going to be doing a little series of yoga related blogposts of which this is the first one. Lisanne wrote a little piece about yoga and travel and how to find balance on the road. I translated and edited the piece ever so slightly for my international readers to not feel left out. 

Yoga has saved my ass in so many ways - I hope we'll be able to inspire some of you to look into it as well!


Voor sommigen van ons bestaat er niets beters dan op reis zijn. De spanning om nieuwe dingen te ontdekken, de rust en vooral helemaal niets moeten! Daar past yoga perfect bij waardoor je je nóg meer ontspannen voelt tijdens het reizen, want de (in)spanningen en drukke reisschema’s kunnen ook zorgen voor de nodige vermoeidheid en zelfs stiekem een beetje stress. Geef yoga daarom een plekje in jouw koffer en geniet van alle voordelen die je erdoor mag ervaren.

For some of us, there’s nothing better than exploring the world. The excitement of discovering new things and places, the tranquility and that feeling of being free, having no obligations or deadlines - it’s simply addictive. The practice of yoga fits that dreamy image perfectly- it’ll help you relax and wind down (because, let’s be honest, the crazy schedules and lugging around your backpack can be exhausting and even slightly stressful). My suggestion: bring your yoga practice (and possibly your mat) along with you on your journey and enjoy all the wonders and pleasures it’ll bring. You won’t regret it!



Monday, July 16

10 ways to reduce your plastic waste


Just a few months ago I found myself signing up for a diving course on a pretty little island in Indonesia - a super impulsive decision and absolutely not something I had set out to do before I left for South East Asia. In hindsight, about 90 percent of my favourite memories and most exciting adventures started out exactly like that: they were impulsive decisions made in under 0.3 seconds. 

I love how those types of things work. You decide something in under a second and never forget that singular moment for the rest of your life. Kind of like the way you decide to say 'yes please I would love a plastic bag', then throw it out after without a single moment of hesitation and then that same plastic bag will pollute the earth and the oceans for much much longer than you will ever live. Yep - much much much longer.


Wednesday, July 19

minimalism • where to start

[ suis-moi • camille ]

Gisteravond zag ik voor het eerst de verfilming van Le Petit Prince; je weet wel, dat lieve, mooie, Franse kinderboek met de tekeningen van de olifant in de boa constrictor en het prinsje op de kleine planeet. Mocht dit alles totaal geen belletje doen rinkelen dan raad ik je aan het toch nog te lezen - het boek zit bomvol eindeloos mooie en inspirerende citaten en levenslessen en is in mijn ogen in veel opzichten leerzamer dan de meeste zelfhulpboeken die momenteel overal in de winkels liggen. Nu ben ik een ongelofelijke huilebalk als het gaat om films en muziek en kunst etc. en kon het haast niet anders dan dat ik meerdere keren in tranen uit zou barsten tijdens het zien van Le Petit Prince - daar had ik me dus ook op voorbereid. Halverwege de film geeft de vos een afscheidscadeau aan de kleine prins. 'On ne voit bien qu'avec le coeur. L'essentiel est invisible pour les yeux.' Zegt hij. 'Alleen met het hart kun je echt zien. Al wat ertoe doet is onzichtbaar voor de ogen.' Dat was zo'n moment van rijkelijk vloeiende tranen. Gewoon omdat het zo mooi was en omdat het me even herinnerde aan 'l'importance des petit choses'.



Wednesday, June 28

lauresque discovers rotterdam • pt. 2 • diner op het dak


De rok die ik droeg had zo uit de garderobe van Marilyn kunnen komen. De krampachtigheid waarmee ik het ding van opwaaiend weerhield miste echter wat van de moeiteloze charme die Miss Monroe at any time leek te vergezellen. We wandelden richting ‘Op Het Dak’, de locatie van ons diner die avond. Een fris briesje verjaagde de drukkende hitte van de dag en de zon hing inmiddels laag aan de hemel. Mijn omslagdoek wapperde om me heen en fladderende lokken haar dansten voor mijn ogen. Even dacht ik een vleugje zachte ziltheid te proeven, een essentie van de zee. Dat kon haast niet, dacht ik nog, zo dichtbij de kust waren we niet. Toch verzonk ik voor een poosje diep in gedachten, nostalgische herinneringen van zout water, zanderige bovenbenen en rozige wangen. Voor ik het wist arriveerden we bij het gebouw waar op de bovenste verdieping een magisch diner op ons wachtte.



Friday, June 16

lauresque discovers rotterdam • pt. 1


Vrijdag, 9 juni

Het begon allemaal zoals alleen een Laura-avontuur kan beginnen. De zon stond nog laag aan de hemel toen mijn wekker ging. Achter mijn gordijnen gloeide de horizon in tinten van roze en oranje, goudglanzende stofdeeltjes glinsterden in de brede banen zonlicht die mijn kamer in vielen. Het was warm, de ruimte leek gevuld met een haast tastbare wolligheid. Lome, drukkende lucht drapeerde zich als een deken over de nog grotendeels slapende wereld. Ik zuchtte en toverde mijn telefoon onder mijn kussen vandaan. Met het oplichten van het schermpje kwam de realiteit als een klap in mijn gezicht - ik was meteen klaarwakker. Geen loomheid meer. Niks goudglinsterende zonnestralen en fluitende vogeltjes: twee uur eerder had mijn wekker me ook al uit mijn slaap gerukt. Ik was echter meteen weer weggezakt in slaap en diepe dromen en nu had ik nog zo'n 30 minuten om een koffer in te pakken en op de trein te stappen. Shit.



Wednesday, May 31

hotspot • benji's, amsterdam

Ik geloof dat het November vorig jaar was dat Benji’s zijn deuren opende. Deze groene oase aan de Wibautstraat heeft sindsdien bovenaan mijn lijstje van ‘koffie spots die ik écht nog moet bezoeken’ gestaan en vorige week stapte ik eindelijk over de drempel. Het was de warmste dag in tijden, Chantal en ik waren de klamme ondergrondse tunnels van de metro zojuist ontsnapt en snakten naar een drankje en iets te eten.



Friday, May 26

hotspot • cottoncake

• 
"COTTONCAKE is our dream come true. A dream that arose from a passion for travelling and discovering. For cappuccinos with perfect froth. For products you just feel are made with love and devotion. For interior. For the softest fabrics and tiniest details. For the hidden vintage boutiques in the small alleys of Paris, the coffee culture in Melbourne, the antique, metal tiles in the old metro stations of London, and the raw beauty of New York. 


Friday, May 12

hotspot • de huiskamer van rembrandt, amsterdam


Het is inmiddels alweer een poosje geleden dat Chantal en ik samen door Amsterdam slenterden. De zon scheen die dag, dat weet ik nog heel goed. We telden de huisnummers af. Nog vijftig huizen, veertig, dertig. Aan onze rechterhand lag het Rembrandtpark, bomen strekten hun takken als beschermende armen over onze hoofden, zonnestralen drongen door het bladerdak en schilderden gouden lichtvlekjes voor onze voeten. De wind deed blaadjes naar beneden dansen, de straat was groen omlijst. Ik hief mijn armen op en riep lachend uit hoe zeer ik de zon aanbad. ‘Ga nooit meer weg,’ smeekten Chantal en ik, terwijl we met onze samengeknepen ogen en besproette neusjes in de lucht de gevels van de statige stadshuizen bestudeerden. ‘Hier zou ik zo wonen,’ verzuchtte ik me. Niet lang daarna vonden we nummer 5 van de Orteliuskade en stapten we over de drempel van wat mijn nieuwe favoriete plekje in Amsterdam zou worden.



Tuesday, May 9

how to • cut your own bangs/fringe


De klok had juist twaalf geslagen toen ik besloot het te doen. Ik beet op mijn onderlip en twijfelde nog even voor ik mijn boek dichtsloeg en opzij legde. Ik stond, nu vastberaden, op en verzamelde alle scharen die ik kon vinden. In de badkamer ging ik op mijn tenen voor de spiegel staan. ‘Nou, Lau,’ ik zuchtte. ‘Daar gaan we dan.’ Vijf minuten stond ik vervolgens met een plukje haar in mijn handen, daarna lag het plukje in de gootsteen. Met grote ogen keek ik mijn spiegelbeeld aan. ‘Shit man,’ verbaasd gleed mijn blik naar de roodblonde lok. ‘Shit.’ Zei ik weer. Een seconde later barstte ik in lachen uit.

Inmiddels is er een week verstreken sinds ik impulsief en onvoorbereid de schaar in mijn haar zette. Achteraf gezien had het bijna alleen maar heel erg fout kunnen gaan. Op de een of andere, ongelofelijke manier is dat echter niet gebeurd. Ik ben volgens mij nog nooit zo blij geweest met een nieuw kapsel. Naderhand heb ik nog wat bijgelezen over kniptechnieken en ik denk dat ik nu best prima kan uitleggen hoe je een pony knipt. Dus, mocht je zelf ook enigszins gestoord én in een impulsieve bui zijn, dan ben je hier aan het juiste adres :)



Thursday, May 4

my guide to • a parisienne-chic day at the beach

• nederlands •

De zon werpt gouden lichtstralen door  de bladeren van de uitbundig bloeiende bloesembomen, schildert dansende gouden vlekjes op de grond onder mijn voeten. Straten zijn bedolven onder roze confetti en als ik mijn blik over de mensenmassa’s die zich over straat begeven laat glijden zie ik rokjes en bloemenjurkjes wapperen in de zoete lentebries. Met de langer durende dagen lijken diezelfde rokjes en jurkjes steeds een stukje korter te worden. Dagen met een zilver randje, zonovergoten terrasjes en bruisende drankjes liggen in het verschiet. Mijn gedachten zijn vol van rode badpakken, vogelgezang en het ruizen van de zee.

Voor iedereen die ook maar een klein beetje op mij lijkt en over het algemeen zelfs zonnebrand en een handdoek vergeet mee te nemen heb ik een “inpaklijstje” (à la middelbare-school-kamp) samengesteld voor een perfect, ontspannend dagje strand IN STYLE, GIRLFRIENDS – en dan bedoel ik 90’s inspired, retro, Parisienne-chic. Dat idee. It's going to be hella awesome, geloof me: aan het einde van de dag ga je volledig zen, rozig en gloeiend naar huis. En als het goed is voel je je een bomb-ass-lady.

Hier is een klein opwarmertje: beeld jezelf in op het strand met een enorme, cat-eye zonnebril pronkend op je neus. Je gooit je haar elegant over je ene schouder terwijl je een hapje neemt van een sappige, verse aardbei die je net uit een vintage, rieten mandje hebt geplukt. Met je benen zwaaiend blader je door je favoriete boek. Het water spat hoog op als je giechelend de zee in rent en door de golven danst. 

(Oké, waarschijnlijk zit er zand in je haar en op plekken waarvan je niet eens wist dat ze bestonden, en het water zal ook nog niet heel warm zijn. Maar dat doet er allemaal niet toe, my friends. Vandaag hebben we plezier!)

Saturday, April 29

one day at home retreat/detox



Zo af en toe gebeurt het, zomaar, uit het niets. Dan lijken wolken samen te trekken, boven me te sluimeren, is alles heel, heel donker. En met de afwezigheid van licht lijkt zuurstof te verdwijnen, lijkt de lucht steeds dichter, wolliger. Is ademen plots een opgave. De muren staren vijandig en de bloemen die ik vorige week in een vaasje zetten laten nu hun blaadjes vallen. Bruine randjes aan de roze bladeren.

Vroeger kon ik deze dagen niet van de anderen onderscheiden. Wist ik niet wat er gebeurde en hoe ik ermee om moest gaan. Ik voelde niet dat het mijn vermoeidheid was die aan me trok, me in een hoekje dreef. Ik hoorde niet hoe mijn lichaam schreeuwde, om rust en liefde smeekte. Nu is dat anders. Het gaat nog steeds niet altijd goed, en vaker dan niet merk ik pas veel te laat dat ik te ver ga, mezelf te hard push, dat ik pauze nodig heb. Toch gaat het iedere keer wat beter. Makkelijker. Heb ik mezelf inmiddels een beetje leren kennen. Ook heb ik geleerd dat ik absoluut niet de enige ben. Dat iedereen soms pauze nodig heeft en dat heel, heel, heel veel mensen het moeilijk vinden om die pauze te nemen.

Daarom heb ik een ééndaagse thuis-detox ontwikkeld. Een programma om jezelf, je hoofd en je lichaam even rust te geven en te herstarten. Goed voor jezelf zorgen, rust nemen, je hoofd leegmaken en terug naar nú – dat is waar het allemaal om draait. Het klinkt misschien heel simpel allemaal, maar als het chaos in je hoofd is en je wereld lijkt  te onweren is er niets moeilijker dan stil staan en ‘ho’ zeggen. Daarom heb ik het allemaal uitgeschreven. Je hoeft niets zelf te bedenken. Niets zelf te doen. Alleen maar stap voor stap het plan te volgen (en als iets je niet bevalt kun je natuurlijk wel altijd iets aanpassen of wat anders doen – als je maar goed naar je lichaam luistert en weg blijft van stress en prikkels en social media).

Friday, April 28

video • flowers



Amsterdam, 23.04.2017

Boven de huizen van schuintegenover schittert een gouden restje dag. Ik voel de lichte strepen langs mijn wangen strijken als ik turen op mijn ellebogen leun. Nog net niet met mijn neus tegen het glas, haast wanhopig verlangend naar een paar seconden meer. Nu zal ze haar aantocht maken, de wereld in donkere sluiers draperen. Wacht ik angstvallig op het aanbreken van de nacht. Vandaag geen flonkerende edelstenen, speldenpriksterren, slechts stipjes in het uitgestrekte Pruisisch blauw. Vandaag geen manensikkel of zilveren schijn, geen zijdezachte nevels. Slechts het luiden van de klokken, ieder uur wat onheilspellender, donkerder. Met het langer worden van de schaduwen groeien twijfels, iedere centimeter die de gouden zomer zinkt.


Monday, April 3

lauresque vs breakfast • 2 • overnight oats + banana milk

Mijn ochtenden zien er over het algemeen zo uit: ik knipper een paar keer met mijn ogen, knijp ze even heel hard dicht, probeer te ontkennen dat de dag is begonnen, mompel van alles voor me uit en sla vervolgens vol tegenzin de dekens van me af. Dan maak ik mijn bed op (yup, ik ben in zo iemand veranderd die dat iedere ochtend doet), rol ik mijn yogamat uit en  sla ik mijn slaapkamerramen wijd open. Iedere dag. Altijd. Na een half uur yoga kan ik wat minder chagrijnig naar de wereld kijken en heb ik over het algemeen zelfs best wat energie. Geloof me: yoga werkt beter dan koffie. Naast energie heb ik tegen die tijd meestal ook ongelofelijke honger. Dus trek ik een lelijke, grote trui over mijn hoofd, haast ik de trap af en maak ik een ontbijtje klaar. Het liefst met een muziekje en een dik boek. Of de krant. Vandaag op het menu: cashew infused overnight oats en homemade banana milk. Het klinkt zo gezond dat het bijna irritant is. Gelukkig is het ook gewoon heel lekker :)


Monday, March 27

lauresque vs breakfast • 1


Laura en ontbijt zijn twee dingen die heel goed samen gaan. Laura zonder ontbijt is over het algemeen minder geweldig idee. Ik ben een echte ochtend-eter. Over het algemeen is het eerste dat ik 's ochtends merk het rommelen van mijn maag. Tegenwoordig krijg ik het nog nét voor elkaar om voor het ontbijt een uurtje yoga te doen (de zon schijnt 's ochtends recht mijn kamer in, níéts is zo fijn als de dag beginnen met warme stralen langs je wangen en yoga), maar daarna is het enige waar ik aan denk eten. En dan bedoel ik ook echt alleen eten. En thee (matcha met amandelmelk, of chai met een scheutje soja - yes please). 

Nu ben ik echter wel weer zo gestoord dat ik zo af en toe de tijd vind om met belachelijke precisie de plakjes banaan en kokosvlokken op mijn schaaltje yoghurt of havermout te rangschikken en vervolgens 50 foto's te nemen. I know - the dedication is real. Ik heb nu eenmaal heel veel plezier in styling en (food)fotografie. Na het maken van de foto's wordt alles door elkaar geroerd (en let's be honest die twee cashewnootjes en drie druiven worden een beetje aangevuld) en verslonden. 

Mijn computer staat inmiddels vol met foto's van (vegan) smoothiebowls, bananenijs, bakjes yoghurt en havermout en daarom wil ik graag een nieuwe wekelijkse (ja echt, ik ga hier serieus mee aan  de slag) rubriek introduceren: lauresque vs breakfast. Ik weet nog niet zeker of ik het bij deze naam houd of misschien nog voor iets anders ga (breakfastesque? ontbijtesque? brunchesque? foodesque?). Het komt er heel simpel op neer dat ik iedere maandag een lekker ontbijtje deel om je week extra goed te beginnen. Wie weet deel ik er zo af en toe een leuk verhaaltje bij. Of een fijn ontbijt-nummer. Of misschien wel een interview of het favoriete ontbijt van iemand anders. Het word een soort breakfast-show à la Laura.



Friday, March 3

5 ways to take a step back and recharge



Soms lijkt de wereld even een alles verzwelgende vloedgolf aan indrukken en verplichtingen en prikkels. Een vernietigende windvlaag, recht in mijn gezicht. Stormende oceaan, wervelende watermassa's. Longen vol water, geen ruimte om te ademen. Verstikkend, vijandig. Als de wereld zo lijkt en voelt en me zo agressief in mijn gezicht slaat dan weet ik dat ik op zoek moet naar een pauzeknop. Ik moet de wind temmen, de golven bedwingen en mijn voeten even stevig in de aarde planten. Terug naar mezelf, terug naar rust, stilte, kalme briesjes en lentebloesem. 

Als introvert en hypersensitief persoon is dit iets dat me misschien vaker en heftiger overkomt dan een gemiddeld persoon, maar ik denk dat het voor iedereen wel een beetje herkenbaar is. Als alles plots zo zwaar voelt en teveel lijkt, het geluid van kletterend servies je in elkaar doet krimpen, je hoofd doet gonzen. Dat is wanneer je een stapje terug moet doen.



Thursday, March 2

over je ego in de prullenbak en wél stemmen op 15 maart



Nu de Tweede Kamerverkiezing steeds een stukje dichterbij komt en Nederlands zich langzaam maar zeker onderdompelt in politieke campagnes en grootse debatten zie ik steeds meer blogposts en videos verschijnen over stemmen, partijen, kieswijzers en kamergotchi's (wat? ja, echt.) - steeds meer, maar niet genoeg. 

Ik ben me ervan bewust dat ik geen enorm publiek heb en dus geen massa's mensen bereik of een enorm verschil kan maken, en ik vind het ergens ook een beetje eng om te schrijven over iets groots en landelijks als de verkiezingen (zeker als 18-jarig meisje dat niet persé eindeloze kennis over politiek heeft), maar aan de andere kant roep ik vaak genoeg dat ieder klein beetje verschil maakt. Als iedereen zou denken dat 'een ander het wel doet' dan gebeurt er immers niets. Niets goeds in ieder geval. Én misschien is het ook wel fijn om een keer iets te lezen over de verkiezingen dat níet geschreven is door journalist van middelbare leeftijd die alles helemaal op een rijtje heeft en precies weet wat hij of zij nu eigenlijk allemaal opschrijft.