Tuesday, December 11

sustainable • ethical • zero waste • (christmas) gift guide

I woke up at seven this morning – or actually, that’s a lie. I was still awake at seven this morning and decided to get out of bed. Tired of trying to fall asleep, rather than tired of not sleeping. A little bit of both. I slowly climbed down the wooden ladder that leads up to my tiny attic bedroom. It creaks a little with every step, which I find comforting. Peeking out of one of my windows I found a sleeping world, its foggy breath lingering over the houses, blanketing the harsh cold. Dark and gloomy as it seemed, the sight also brought forth a certain calmness. The street was calm. Quiet. I felt calm. If not for the cold, biting at my feet, I would’ve stood there much longer, unaware of the time passing. I tiptoed down a second flight of stairs into the living room, put the kettle on and found a pair of warm socks to keep my feet from freezing. 

Now I’m sat here, at our dining table, trying to get all the things I’ve been procrastinating done. Swirling shapes of steam dance in the air over my mug of milky tea. My eyelids feel heavy and I should probably stop describing these dreamy morning scenes ‘cause they’re slow and surely starting to make me feel drowsy and rosy and sleepy. 

•

Wednesday, November 21

hotspot • wildgroei

De pittoreske huisjes, met keitjes ingelegde wegen en smalle bruggetjes van Delft lachten me gemoedelijk toe toen ik een paar weken terug een dagje de stad kwam verkennen. Hoewel de ochtend enigszins druilerig bleek, dreef het middaguur de wolken elders heen en schilderde de zon de nog natte daken zilverachtig. Ik struinde langs het water, ademde lucht die schoner voelde en waande me haast terug in de tijd. Straten zonder auto’s, kerken die boven me uit torenden en jaartallen die in statige letters in bouwstenen staan gegrift maken het centrum Delft tot een haast sprookjesachtig plaatsje waar de tijd stil lijkt te staan. De kerkklokken die ieder uur klinken dragen eerder bij aan de magische sfeer dan dat ze die illusie doorbreken.

Friday, November 16

hoe duurzaamheid mijn leven mooier maakt


Boven de huizen van schuintegenover schittert een gouden restje dag. Ik voel de lichte strepen langs mijn wangen strijken als ik turend op mijn ellebogen leun. Nog net niet met mijn neus tegen het glas, haast wanhopig verlangend naar een paar seconden meer. Nu zal ze haar aantocht maken, de wereld in donkere sluiers draperen. Wacht ik angstvallig op het aanbreken van de nacht. Vandaag geen flonkerende edelstenen, speldenpriksterren, slechts stipjes in het uitgestrekte Pruisisch blauw. Vandaag geen maansikkel, geen crescent moon of zilveren schijn, geen zijdezachte nevels. Slechts het luiden van de klokken, ieder uur wat onheilspellender, donkerder. Met het langer worden van de schaduwen groeien twijfels, iedere centimeter die de gouden herfst zinkt.

Met het duister en mijn twijfels kruip ik onder de dekens. Hoop ik mijn manisch malende gedachtenstromen in te dekken, in te stoppen, stil te zetten. Dat werkt niet, natuurlijk. Dat had ik op zich ook al geanticipeerd. Tegen beter weten in tast ik onder mijn kussen naar mijn telefoon, mijn hersenen vloeken en zuchten als het licht van mijn scherm me in mijn gezicht slaat. Met samengeknepen ogen aanschouw ik hoe mijn vingers probleemloos Netflix weten te vinden. Ik sluit een compromis met mezelf – vandaag is Netflix oké, maar het wordt een docu. Iets leerzaams. Iets nuttigs. Before the Flood. Die heb ik al eindeloos lang niet gezien. Sluit ook mooi aan bij mijn duistere, grimmige en hopeloze stemming. Filosoferen over hoe we de wereld kapot maken past goed. Perfect.

⩀

Thursday, October 4

4 x sustainable things i love



A vague moon hung low over the horizon when I got home last Sunday. It was a chilly evening and thin clouds cried their tears. Darkness fell over the world and I saw windows light up. The street lamps popped on, one by one. A leaf bounced against my ankle boot, pushed by a gentle breeze. An autumn evening like many others- one would think. I felt different though. It had been an inspiring, overwhelming and exhausting day. 

I had been invited to ACT. Festival- a festival centered around all things sustainable and thus a day filled with heaps of interesting, innovative speakers and activities. Lots to see and do and learn. I felt warm inside. Determined to cling onto the motivation and burning need to make a change. To do more. To learn more. To collect my thoughts and all the new information that had just flushed over me and to bundle all of it into something great. Something to extend this wonderful day into something attainable and accessible for everyone. 

I haven’t quite figured out yet how I am going to do that, but I’d love to start off by sharing a bunch of my favourite sustainable things at the moment. Stuff I was introduced to during the festival as well as things I have used and loved for ages. It is my biggest wish to be able to use this platform I have in a way that benefits the planet and our world and all the humans on it as much as it does me. 


⩀


Thursday, September 13

4 essentials for a sublime morning



Mornings are great.  Even I, the girl who never sleeps, adore mornings. Early ones, endless ones after sleepless nights, cozy ones after long sleep-ins, dark, chilly ones in winter and hazy humid ones in spring. I love all of ‘em. I tend to lay awake at night and every once in a while I decide to get up at six in the morning to watch the sun rise. To stroll around my quiet city. To breathe the misty morning air. I’ll bake something nice for breakfast or head to the coffee shop around the corner for a croissant and coffee and jam. There’s something about these mornings that I can’t quite put to words. It’s a warm type of feeling, comforting, still. I love listening to some jazz and just dance around the living room- immersed in the soft tunes of love songs. I love the way the world turns orange in summer- and also how it stays greyish blue in winter. I love when the world sleeps and I can finally inhale. Exhale. Breathe. 

Now - don’t get me wrong. Most of the time I despise my alarm clock and I’ve spent my fair share of mornings in bed, grumpy, waiting for the early hours to pass, but as a reminder for myself and you I thought I’d share all the things I love about mornings. The nice ones. The mindful ones. The warm, cozy ones. Perhaps you’ll hate your alarm clock just a little less tomorrow morning. Even if it’s just a tiny bit. 

⋒


Saturday, September 1

travel & yoga • here's how and why




Hello dear humans. For today's blogpost I've teamed up with Lisanne - owner and founder of Superyoga.nl - an amazing webshop and online platform centred around all things yoga. We're going to be doing a little series of yoga related blogposts of which this is the first one. Lisanne wrote a little piece about yoga and travel and how to find balance on the road. I translated and edited the piece ever so slightly for my international readers to not feel left out. 

Yoga has saved my ass in so many ways - I hope we'll be able to inspire some of you to look into it as well!

•

Voor sommigen van ons bestaat er niets beters dan op reis zijn. De spanning om nieuwe dingen te ontdekken, de rust en vooral helemaal niets moeten! Daar past yoga perfect bij waardoor je je nóg meer ontspannen voelt tijdens het reizen, want de (in)spanningen en drukke reisschema’s kunnen ook zorgen voor de nodige vermoeidheid en zelfs stiekem een beetje stress. Geef yoga daarom een plekje in jouw koffer en geniet van alle voordelen die je erdoor mag ervaren.

For some of us, there’s nothing better than exploring the world. The excitement of discovering new things and places, the tranquility and that feeling of being free, having no obligations or deadlines - it’s simply addictive. The practice of yoga fits that dreamy image perfectly- it’ll help you relax and wind down (because, let’s be honest, the crazy schedules and lugging around your backpack can be exhausting and even slightly stressful). My suggestion: bring your yoga practice (and possibly your mat) along with you on your journey and enjoy all the wonders and pleasures it’ll bring. You won’t regret it!


•

Monday, July 16

10 ways to reduce your plastic waste


Just a few months ago I found myself signing up for a diving course on a pretty little island in Indonesia - a super impulsive decision and absolutely not something I had set out to do before I left for South East Asia. In hindsight, about 90 percent of my favourite memories and most exciting adventures started out exactly like that: they were impulsive decisions made in under 0.3 seconds. 

I love how those types of things work. You decide something in under a second and never forget that singular moment for the rest of your life. Kind of like the way you decide to say 'yes please I would love a plastic bag', then throw it out after without a single moment of hesitation and then that same plastic bag will pollute the earth and the oceans for much much longer than you will ever live. Yep - much much much longer.


Friday, March 23

traveling around the world • preparations


There are very few things that stress me out as much as travel prep does. Don't get me wrong: I love the excitement and getting my shit together does make me feel empowered and independent. I'm also one of those people who love packing. It's so satisfying to me to just fit my life into a backpack. But god - if I'd never have to look into visa stuff again that'd be a HUGE relief.

I'm currently sat on the cool, marble floor of an airport in Sweden, my backpack by my side, A$AP Ferg blasting out of my headphones (probably ruining my hearing) and I feel so very carefree. Yes- okay, there's stuff racing through my mind (like cash withdrawals, currency exchange and bus routes from Bangkok Airport to the city centre) but it's all good. My life has been compressed to 50 liters. 11.8 kilograms. Wonderful.

The weeks, months prior to today, however, have been slightly less carefree and dreamy and floaty. I was running around, getting vaccinations, a new passport, reading everything I could find on international public transport, budgeting and malaria all while I was also working my ass of to make some extra cash to get me through these months of traveling. I didn't sleep. As soon as I closed my eyes I saw images of visas, travel documents, proof of onward travel and maps of places I could, at that point, only dream of. 

I decided to create a simple yet informative guide to traveling the world (mostly South East Asia). A structured overview of things to be done, to be considered and to be bought. Stuff to take care of to ensure a care free, worry free, comfortable and budget proof trip. To get you through the preparations WITHOUT the sleepless nights :) You're welcome. 

Sunday, March 4

traveling the world, kind of? • a guide • pt. 1

Hey. Hi. Hello. How are you? I've been updating this blog off and on for the past year - it's been irregular and inconsistent and I'm pretty sure that it'll stay that way for some more time. How I managed to post one (sometimes even two) post(s) a day - I do not know. It will remain a mystery. Some long gone discipline and willpower, perhaps. Or maybe I finally found a life away from my laptop. I suppose it is a mix of all of the above. 

•

Tuesday, February 27

dansen met m'n twijfels en zwierend naar de andere kant van de wereld


Toen ik vijf was nam mijn moeder mijn tweelingbroertje en mij mee naar Bolivia. Bijna een half jaar hebben we toen aan de andere kant van de wereld gewoond. Zo’n acht jaar daarna reisden we naar Brazilië en Angola. Daarna ben ik zelf op pad gegaan en heb ik Londen, Rome, Trapani, Parijs, Madrid, Manchester, Edinburgh, Brussel, Berlijn, Zwitserland en nog meer stukjes van Europa ontdekt. Ik ben geboren met bloed in mijn aderen dat smeekt om avontuur. Ik kan niet eindeloos op de zelfde plek doorbrengen – van stilzitten word ik slap en verdrietig. Reizen is voor me wat de zon is voor plantjes. Ik kan niet zonder.

Saturday, February 3

january favourites

Het was een lichtgrijze middag - zo één met zilveren randjes om de wolken, maar zonder échte zonneschijn. Koud, maar niet ijzig. Wollig en wittig, zo stil dat het luid is, dat het haast pijn doet. Zo'n middag die ik over het algemeen vul met eenzame conversaties. Met de kat. Of mezelf. Omdat de stilte anders oorverdovend wordt en het voelt alsof het nooit meer anders zal zijn. 

Ik zat en staarde en las een stukje van een gedicht. Ik vond een gedroogde bloem tussen de pagina's van mijn favoriete dichtbundel en glimlachte even naar mijn spiegelbeeld. Het was een gebroken glimlach. De spiegel lachte niet terug. Precies passend voor de lichtgrijze middag. 

Om half vier reikte ik naar mijn camera. Of misschien was het andersom. Dat herinner ik me niet meer. Mijn vingers vonden de camera en de camera vond mijn vingers - het was een handeling van twee kanten. Ik filmde de dingen die mijn gebroken glimlach die dag een beetje hadden gelijmd. Lievelings. Lievelingsoorbellen. Lievelingspen. Lievelingsolie. Lievelingsverf. Lievelingsgedroogdebloem. Allemaal. 

En hoewel ik geen materialist probeer te zijn probeer ik te leren dat het op lichtgrijze dagen oké is om te genieten van nieuwe bungelende oorbellen of een crème die je gezicht laat glanzen als de volle maan. Iets meer dan een jaar geleden schreef ik dit:

november 21, 2016

Een stuk chocoladetaart, een nieuwe broek of een heel fijn boek - dat zijn korte-termijn geluksmomentjes. Ze doen je even heel veel goed, maar kunnen geen basis bieden voor een gelukkig leven. Niet in mijn ogen in ieder geval. Dat maakt echter niet dat ze er niet toe doen! Soms is er niets fijner dan heel erg genieten van die kleine extra's. Het is alleen belangrijk dat je er niet afhankelijk van bent. Op dit moment is dat in mijn geval (helaas) wel een beetje zo. Mijn hoofd is vol chaos en alles wankelt een beetje, kan zomaar in één keer omvallen.

Dat gebeurt soms. En dat is niet erg. Het is menselijk en gaat ook weer over. Soms duurt het heel lang, soms maar een weekje. Voor nu moet ik maar gewoon focussen op de positieve dingen - en dat die nu even materieel zijn, tsja, dat is dan maar zo.


Friday, February 2

de razende bergrivier aan het einde van de winter

Of het de volle maan was, die afgelopen week blinkend en glanzend, als de opgepoetste buik van een porseleinen vaasje, de hemel sierde, of het vooruitzicht op spannende maanden vol verandering - dat weet ik niet. Maar er kriebelt iets. Alles lijkt te verschuiven, anders, nieuw. Ik kan niet meer stilzitten, ren van hot naar her, wil maken en schrijven en de woorden lijken zomaar weer te stromen. Alsof het eb plots in vloed veranderde en de zinnen overvloeien. Eerst druppelden en nu razen als een wilde bergrivier, naar beneden, alsmaar door. Vingertoppen ratelen over de toetsen, ritmisch. Tik tik tik. Tweeduizendachttien is begonnen. Het is een nieuw jaar. Bergtoppen smelten, het water stroomt weer. Letters drijven, dobberen, gedichtjes dansen op de golven. De lente komt eraan.

Tuesday, January 9

over papieren kraanvogels en een lijstje met dingen, fijne dingen



Het vouwen van een papieren kraanvogel is enigszins nauwkeurig, maar verder vrij simpel. Je vouwt en ontvouwt in eerste instantie een vierkant stuk papier zonder echt iets aan de vorm te veranderen. De vouwlijnen die overblijven maken op het eerste gezicht geen groots of indrukwekkend verschil en dus kan het zinloos of vruchteloos lijken om al die moeite te doen. Veel later in het vouwproces maken die allereerste vouwen echter al het verschil in het creëren van de sierlijke en elegante vormen van de kraanvogel. Ik hou van origami. Ik hou van kraanvogels vouwen. Ik hou van de haast meditatieve, ritmische herhaling van handelingen, de precisie, nauwgezetheid van het vouwen. Ik hou van de metafoor die het proces met zich meedraagt. Ik hou ervan hoe een vierkant stuk papier in een wondermooi en magisch ding kan veranderen.  Ik hou ervan hoe dat magische en wondermooie ding nog steeds een vierkant stuk papier is. Een vierkant stuk materie dat ooit een boom was. En daarvoor een zaadje. Een zaadje kan een papieren vogel worden. Iets kan alles zijn. Iets begint bij het begin en eindigt waar het wil eindigen. En om daar te eindigen moet iets eindeloos vouwen en ontvouwen zonder zichtbaar verschil. Onzichtbaar, en toch misschien wel het meest essentiële onderdeel van ontwikkelen, groeien, bloeien en worden. Vouwen en ontvouwen.




Saturday, November 25

recipe: cardamom pumpkinbread + maple cashew frosting

•
Sta even stil. Doe je ogen dicht en denk aan thuis. Niet persé je huis thuis, maar aan een plek, of een persoon die als thuis voelt. Wat komt er in je op? Geuren? Geluiden? Ik ben zelf een beetje een zwervende ziel – om het maar zo vaag mogelijk te verwoorden. Ik kan me overal thuis voelen, maar ben nergens écht aan verbonden. Ik voel vaak een soort onrust, kriebelend, als een onstuimige wind die schuim van golfkoppen waait. Heel soms gaat die wind echter liggen. Laatst bijvoorbeeld, toen ik een pompoenbrood in de oven schoof en het hele huis warm geurde, naar kardemom en thijm. De geur brandde beelden van goudgele bospaden op mijn netvlies, glooiiende bergtoppen aan de horizon en perziktinten, overvloeiend in melkachtig wit en crimsonrood. Strepen goud door de gebogen, waterval van ruisende takken, gonzende mugjes als glimmende sneeuwvlokken, wervelend door het licht. De namiddagzon brandend, reflecterend op de witte bergen als een eindeloos weerkaatsende spiegel, de grens tussen lucht en land haast vervagend.




Sunday, October 15

over acht weken chaos en de helaasheid der dingen



Vrijdagochtend, tien voor half negen. Het aroma van versgemalen koffiebonen vult de huiskamer-achtige ruimte van Back to Black op de Weteringstraat. Gekletter van lepeltjes en kopjes en het gesis van het koffiezetapparaat klinken tussen het geroezemoes van werkende en kletsende jonge mensen, af en toe onderbroken door het krakende geluid van de voordeur die open en dicht slaat. Een meisje in een groen vestje en een geruite broek nestelt zich in een hoekje. Twijfelachtig zucht ze even. Buiten dartelen goudkleurige bladeren over de keitjes van de straat, het meisje kijkt ze na. Haar mondhoeken krullen op in een nostalgische glimlach. Ze klapt haar laptop open en haar vingers zweven even aarzelend boven de toetsen.




Wednesday, August 9

a u g u s t

Wednesday, July 19

minimalism • where to start

[ suis-moi • camille ]

Gisteravond zag ik voor het eerst de verfilming van Le Petit Prince; je weet wel, dat lieve, mooie, Franse kinderboek met de tekeningen van de olifant in de boa constrictor en het prinsje op de kleine planeet. Mocht dit alles totaal geen belletje doen rinkelen dan raad ik je aan het toch nog te lezen - het boek zit bomvol eindeloos mooie en inspirerende citaten en levenslessen en is in mijn ogen in veel opzichten leerzamer dan de meeste zelfhulpboeken die momenteel overal in de winkels liggen. Nu ben ik een ongelofelijke huilebalk als het gaat om films en muziek en kunst etc. en kon het haast niet anders dan dat ik meerdere keren in tranen uit zou barsten tijdens het zien van Le Petit Prince - daar had ik me dus ook op voorbereid. Halverwege de film geeft de vos een afscheidscadeau aan de kleine prins. 'On ne voit bien qu'avec le coeur. L'essentiel est invisible pour les yeux.' Zegt hij. 'Alleen met het hart kun je echt zien. Al wat ertoe doet is onzichtbaar voor de ogen.' Dat was zo'n moment van rijkelijk vloeiende tranen. Gewoon omdat het zo mooi was en omdat het me even herinnerde aan 'l'importance des petit choses'.



Wednesday, June 28

lauresque discovers rotterdam • pt. 2 • diner op het dak


De rok die ik droeg had zo uit de garderobe van Marilyn kunnen komen. De krampachtigheid waarmee ik het ding van opwaaiend weerhield miste echter wat van de moeiteloze charme die Miss Monroe at any time leek te vergezellen. We wandelden richting ‘Op Het Dak’, de locatie van ons diner die avond. Een fris briesje verjaagde de drukkende hitte van de dag en de zon hing inmiddels laag aan de hemel. Mijn omslagdoek wapperde om me heen en fladderende lokken haar dansten voor mijn ogen. Even dacht ik een vleugje zachte ziltheid te proeven, een essentie van de zee. Dat kon haast niet, dacht ik nog, zo dichtbij de kust waren we niet. Toch verzonk ik voor een poosje diep in gedachten, nostalgische herinneringen van zout water, zanderige bovenbenen en rozige wangen. Voor ik het wist arriveerden we bij het gebouw waar op de bovenste verdieping een magisch diner op ons wachtte.



Friday, June 16

lauresque discovers rotterdam • pt. 1


Vrijdag, 9 juni

Het begon allemaal zoals alleen een Laura-avontuur kan beginnen. De zon stond nog laag aan de hemel toen mijn wekker ging. Achter mijn gordijnen gloeide de horizon in tinten van roze en oranje, goudglanzende stofdeeltjes glinsterden in de brede banen zonlicht die mijn kamer in vielen. Het was warm, de ruimte leek gevuld met een haast tastbare wolligheid. Lome, drukkende lucht drapeerde zich als een deken over de nog grotendeels slapende wereld. Ik zuchtte en toverde mijn telefoon onder mijn kussen vandaan. Met het oplichten van het schermpje kwam de realiteit als een klap in mijn gezicht - ik was meteen klaarwakker. Geen loomheid meer. Niks goudglinsterende zonnestralen en fluitende vogeltjes: twee uur eerder had mijn wekker me ook al uit mijn slaap gerukt. Ik was echter meteen weer weggezakt in slaap en diepe dromen en nu had ik nog zo'n 30 minuten om een koffer in te pakken en op de trein te stappen. Shit.



Wednesday, May 31

hotspot • benji's, amsterdam

Ik geloof dat het November vorig jaar was dat Benji’s zijn deuren opende. Deze groene oase aan de Wibautstraat heeft sindsdien bovenaan mijn lijstje van ‘koffie spots die ik écht nog moet bezoeken’ gestaan en vorige week stapte ik eindelijk over de drempel. Het was de warmste dag in tijden, Chantal en ik waren de klamme ondergrondse tunnels van de metro zojuist ontsnapt en snakten naar een drankje en iets te eten.