one day at home retreat/detox

Zo af en toe gebeurt het, zomaar, uit het niets. Dan lijken wolken samen te trekken, boven me te sluimeren, is alles heel, heel donker. En met de afwezigheid van licht lijkt zuurstof te verdwijnen, lijkt de lucht steeds dichter, wolliger. Is ademen plots een opgave. De muren staren vijandig en de bloemen die ik vorige week in een vaasje zetten laten nu hun blaadjes vallen. Bruine randjes aan de roze bladeren.

Vroeger kon ik deze dagen niet van de anderen onderscheiden. Wist ik niet wat er gebeurde en hoe ik ermee om moest gaan. Ik voelde niet dat het mijn vermoeidheid was die aan me trok, me in een hoekje dreef. Ik hoorde niet hoe mijn lichaam schreeuwde, om rust en liefde smeekte. Nu is dat anders. Het gaat nog steeds niet altijd goed, en vaker dan niet merk ik pas veel te laat dat ik te ver ga, mezelf te hard push, dat ik pauze nodig heb. Toch gaat het iedere keer wat beter. Makkelijker. Heb ik mezelf inmiddels een beetje leren kennen. Ook heb ik geleerd dat ik absoluut niet de enige ben. Dat iedereen soms pauze nodig heeft en dat heel, heel, heel veel mensen het moeilijk vinden om die pauze te nemen.

Daarom heb ik een ééndaagse thuis-detox ontwikkeld. Een programma om jezelf, je hoofd en je lichaam even rust te geven en te herstarten. Goed voor jezelf zorgen, rust nemen, je hoofd leegmaken en terug naar nú – dat is waar het allemaal om draait. Het klinkt misschien heel simpel allemaal, maar als het chaos in je hoofd is en je wereld lijkt  te onweren is er niets moeilijker dan stil staan en ‘ho’ zeggen. Daarom heb ik het allemaal uitgeschreven. Je hoeft niets zelf te bedenken. Niets zelf te doen. Alleen maar stap voor stap het plan te volgen (en als iets je niet bevalt kun je natuurlijk wel altijd iets aanpassen of wat anders doen – als je maar goed naar je lichaam luistert en weg blijft van stress en prikkels en social media).

the birthday blues

[Een stukje over jarig zijn - in eerste instantie geschreven onder een foto op instagram en later nog wat verder uitgebreid. Excuses voor het Engels - ik had geen zin in vertalen. Blame it on the Birthday Blues.]

With the approach of my birthday I usually get a bit emotional. Actually, 'a bit' would be quite an understatement - 'very much' would probably be more accurate. Last year I got emotional emotional because I was turning 18, which was supposedly a big deal. I would officially be an adult. Things would get serious. I had to fill out forms and get stuff done and take care of my insurance. It was time to grow up and be responsible. I felt like the fun was over, even though I had skipped all the fun. I had spent my childhood crying and being depressed and I started my 19th year doing the exact same thing. I was afraid to eat my birthday cake because I was still being bullied by my pesky eating disorder. I felt miserable and hopeless.

---

5 ways to take a step back and recharge

Soms lijkt de wereld even een alles verzwelgende vloedgolf aan indrukken en verplichtingen en prikkels. Een vernietigende windvlaag, recht in mijn gezicht. Stormende oceaan, wervelende watermassa's. Longen vol water, geen ruimte om te ademen. Verstikkend, vijandig. Als de wereld zo lijkt en voelt en me zo agressief in mijn gezicht slaat dan weet ik dat ik op zoek moet naar een pauzeknop. Ik moet de wind temmen, de golven bedwingen en mijn voeten even stevig in de aarde planten. Terug naar mezelf, terug naar rust, stilte, kalme briesjes en lentebloesem. 

Als introvert en hypersensitief persoon is dit iets dat me misschien vaker en heftiger overkomt dan een gemiddeld persoon, maar ik denk dat het voor iedereen wel een beetje herkenbaar is. Als alles plots zo zwaar voelt en teveel lijkt, het geluid van kletterend servies je in elkaar doet krimpen, je hoofd doet gonzen. Dat is wanneer je een stapje terug moet doen.

---

buy the change

Een paar weken geleden stond ik een beetje verlegen in een hoekje van Filmtheater Rialto. Ik klampte me schuw vast aan de hand van mijn vriend terwijl een eindeloze hoeveelheid hippe ondernemers en ZZP'ers langs ons heen het café in stroomde. We hadden net de aftrap van de nieuwe campagne van Triodos bijgewoond en nu was er gelegenheid om een beetje te netwerken en borrelen. De absolute favoriete bezigheid van een introvert muurbloempje als ik. Ha. Niet dus.

---

what made you happy today?

autumnesque • i

•

ENG • Outside, a thin, almost transparent veil of fog is hovering above the grass. Pearls of dew are glistering in complex cobwebs, reflecting the faint eastern light, rising above the horizon. Gentle rays of liquid silver illuminate the hazy, lingering fog, like cloudy, milky sheets of mist, draped upon a sleeping land. The waking, chilly morning breeze whirls up the fluttering and falling leaves and the thin layers of mist melt into the air. I shiver as a gust of wind enters my room through fluttering curtains and I wrap myself in my duvet before I lift my legs over the edge of my mattress. I sigh, for the wooden floor is cold and uninviting. October, I realise, has finally arrived.  

NL • Buiten sluimert mist in transparante sluiers boven het gras. Parels dauw schitteren in spinnenwebben, weerkaatsen het waterige licht dat in het oosten boven de horizon rijst. Voorzichtige zonnestralen doen de nevels oplichten, als melkwitte lakens boven het slapende land. De dwarrelende bladeren waaien op als de frisse ochtendbries ontwaakt en de sluiers versmelten met de lucht. Mijn gordijnen waaien naar binnen en ik huiver even als ik mijn benen over de rand van mijn bed sla. Ik zucht, de vloer voelt koud onder mijn blote voeten. Het is oktober, realiseer ik me.

---

how to stay zen during the (work)week

Dus. Het is net weekend geweest en op maandagochtend gaat je wekker. Je hebt net een nieuwe ringtone ingesteld omdat je dacht dat "een vrolijker melodietje vast zou helpen met wakker worden" Nog geen zeven milliseconden nadat je je beseft dat dat onbewoonde eiland en die azuurblauwe oceaan een droom waren wil je je telefoon én "walkin on sunshine" (tip: níét als wekker instellen) echter heel hard tegen de muur smijten. En nooit meer terug zien. Of horen. Drie koppen koffie en een hele chagrijnige ochtend later zit je op de fiets en trap je je benen uit je lijf omdat je te laat van huis bent gegaan. De rest van de dag (de hele week trouwens) heb je het gevoel dat je de bus van kwart voor twee moet halen terwijl het eigenlijk al half drie is. I FEEL YOU. Of nee: I felt you. Tot ik de strijd aan ging met stress en er achter kwam dat stress best makkelijk te verslaan is. Stress is zwak. En jij bent sterk. Oh én: ik heb het recept voor een mindfulle (werk)week. En jij nu ook. You're welcome.

---

5 ways of being mindful

Mijn vingers om mijn pen geklemd, eindeloze aarzeling. Grijpend zoeken, rijken naar rondzwevende flarden, hersenspinsels. Krassen en scheuren, opgefrommeld in de prullenmand. Duizend en een woorden, weggegooid. Zo ging het ongeveer. Tot ik besloot te stoppen met verschuilen. Gewoon een keertje eerlijk en oprecht te zijn. Echt. Oké? Oké.

Nadat ik op mijn twaalfde vijf weken aan mijn bed gekluisterd in een ziekenhuis had gelegen kon ik niet terug naar huis. Ik was nog ziek, al was mijn lichaam beter. Of beterend, in ieder geval. De vijf maanden die volgden leefde ik in een kamertje met groene muren en een groot, geel stapelbed. Witte dekens en een dromenvanger voor het raam. Ik praatte soms. Soms niet. Over wat ik voelde, of juist niet voelde. Wat me dwars zat. 'Accepteren,' zeiden ze me. 'Loslaten.' Ik geloofde ze niet. De storm in mijn hoofd was pas net begonnen en woei de golven van mijn gedachtenzee hoger en hoger tot ze overstroomde en het zoute water langs mijn wangen naar beneden liep.

---

een rustiger hoofd

Een zomerstorm van broeiende gedachten, een razende maalstroom, een hoofd vol van de wereld en alles daaromheen. Chaos in z'n puurste vorm, zo zou ik mijn alledaagse gedachtegang het beste kunnen omschrijven denk ik. Soms een hoofd vol confetti, andere keren een brein van pudding. Ik vergeet afspraken, ben vrijwel altijd te laat en kan absoluut niet plannen. Geloof me: ik ben een ramp. Soms. Vaak. Vergeleken met een jaar terug ben ik echter van tsunami in Groningse aardbeving veranderd. Als je begrijpt wat ik bedoel. Geen natuurgeweld meer, maar een ramp(je). Nog niet perfect, maar wel beter.

Het kost tijd - heel veel tijd om je eigen gebreken te analyseren en aan jezelf te werken. Maar zodra je beseft dat je niet hoeft te veranderen en slechts moet zien te werken met wat je hebt wordt het al een stukje makkelijker. Van je zwakte je kracht maken. Die zomerstorm en haar regen gebruiken om het tuintje in je hoofd te wateren. Het gaat niet vanzelf en kost een hoop energie, maar zodra je harde werk vruchten begint af te werpen zul je merken hoe lonend dat is. Hoe fijn het voelt om vooruit te gaan. Bovendien kun je met een beetje effort al heel veel dingen een stuk makkelijker maken voor jezelf.

---