peak district, england • pt. 2

Ravenstor, England 17.02.2017

De nacht van donderdag op vrijdag is chaotisch. Hoewel ik in eerste instantie vroeg in bed kruip en probeer te slapen blijkt al gauw dat mijn lichaam het daar niet mee eens is. Ik rol linksom en rechtsom, draai me op mijn buik, mijn rug en weer terug, sla de lakens van me af om ze vervolgens weer tot mijn kin op te trekken en tover uiteindelijk mijn boek weer tevoorschijn. Een blik op mijn telefoon vertelt me dat het half drie is. Geweldig. Ik vraag me af hoe ik het voor elkaar krijg om zélfs na een nacht van maar anderhalf uur slaap én een hele dag reizen wéér niet te kunnen slapen. Met een zucht laat ik me van mijn stapelbed zakken. Ik zie dat Kristien ook nog wakker is. 'Ugh,' ik fluister. 'Fijn dit, hè?' We lachen. Ik kruip even bij Kristien onder dekens. 'Zullen we kijken of we een theezakje kunnen stelen?' Fluister ik tenslotte. Kristien giechelt. 'Ja,' ze knikt. 'Laten we dat maar doen.' Het volgende uur doorzoeken we de keuken van het hostel naar theezakjes, drinken we thee in de grote hal en praten we eindeloos over vanalles en nogwat. Ik zie de wijzer van de klok nogmaals zijn ronde maken voor ik weer in slaap val.

---

video • 4 minutes and 39 seconds of london

Woensdagochtend, tien over zeven. Mijn trein verdwijnt langzaam in de verte als ik hijgend het perron op kom gesprint. Ik buig zuchtend en steunend voorover en blijf een poosje zo, met mijn handen op mijn knieën, staan. Goed, natúúrlijk mis ik mijn trein. Classic, Laura. Volgende dan maar. Ik ga op zoek naar koffie en neem plaats op de onderste treden van een van de stenen trappen onder spoor vijf. Pfffff. Twee treinen en een bus later sta ik eindelijk op Eindhoven Airport. Eindeloze rijen, tas om, tas af, jas aan en weer uit. Nog geen tien minuten nadat ik in mijn vliegtuigstoel plof zak ik weg in een diepe slaap. Een uur later schrik ik wakker aan de overkant van de zee. Een fikse, Britse bries waait mijn haar alle kanten op als ik het vliegtuig uitstap, ik hap naar lucht als ik me realiseer dat ik écht weer terug ben. Engeland. Ik race door de douane heen, ga op zoek naar mijn bus en voor ik het weet sta ik middenin Londen. 

Rustling leaves and an icy wind welcome me as I exit the london underground. I sit down on the side of the road and admire the Thames – the smell of coffee and freshly baked bread lingers in the air and I know I am finally home.

---

travel diary • la douce france pt. 1

Amsterdam 28.08.'16 

Donderdagochtend stappen we om kwart over acht in een taxi. Vier slaperige hoofdjes met vier zware rugzakken. 'Hup, schiet op, meneer taxi hier heeft niet alle tijd van de wereld,' roept mijn moeder, wild gebarend dat we voort moeten maken. Mijn ontbijt verdwijnt in de prullenbak en binnen een paar seconden zitten we met z'n allen op de achterbank gepropt. Het is enigszins krap. Maargoed.  De rit verloopt voorspoedig en na een kwartier staan we in Amsterdam Oost. Bij aankomst volgt een eindeloze reeks van begroetingen, klapzoenen, stevige handdrukken en omhelzingen. We laden onze bagage onderin de tourbus van de band, vinden een plekje achterin en maken het onszelf zo gemakkelijk mogelijk. De komende acht uur zullen we ons immers koest moeten houden. 

---

travel diary • trapani, sicily pt. 2

trapani, 24.06.'16

"Net als de avonden en middagen zijn de ochtenden in Trapani warm. Ik sla het dekentje dat nog maar half over mijn lichaam ligt gedrapeerd naar achteren en stap uit bed. Nadat ik de rolluiken van het balkon omhoog heb getrokken slaat de hitte van de dag als een golf over me heen. Ik besluit te ontbijten met ijs. Want daarom. Ik trek een luchtig kort broekje en een hemdje aan en ga zonder camera de deur uit zodat ik de stad op mijn gemakje kan verkennen. Ik wandel langs de zee en door de smalle steegjes rondom mijn appartement. De stad, het water en de huizen benemen me van mijn adem, ze slaan de lucht uit mijn longen. Ieder mooi uitzicht doet me naar zuurstof happen. Verwonderd vraag ik me af waarom niet iedereen in Trapani is. Of naar Trapani toe wil."

---

travel diary • trapani, sicily pt. 1

Trapani, 23.06.'16

Als ik donderdag 23 juni het vliegtuig uit stap valt er een warme deken over me heen. Het vliegtuigje is klein en op het lege terrein van het vliegveld voelt het haast alsof ik middenin een film zit. De wind waait mijn haren alle kanten op en ik grijp de leuning van het trappetje dat me naar de vaste grond leidt stevig vast. De lucht voelt wollig en zwaar en de zon schijnt me recht in mijn gezicht. In de verte doemt een berg op en ik voel me plots heel klein. Met ingehouden adem neem ik de rest van mijn omgeving in me op. De uitgestrekte vlakte die het terrein omringt is bezaaid met boompjes en struiken vol bloemen in tientallen tinten roze en rood, als een zee in de kleuren van de ondergaande zon. Ik sluit mijn ogen even en blijf zo, met mijn gezicht naar de zon, staan tot de laatste passagiers het vliegtuig hebben verlaten. Met mijn koffer achter me aan hobbel ik het kleine gebouwtje van het Trapanese vliegveld in. Niet veel later schud ik de hand van een vriendelijke taxi chauffeur die mij naar de stad gaat vervoeren.

---

travel diary • london pt. 3

Londen, 15.06.'16

Het is kwart over zeven. Ik knipper een paar keer langzaam en gluur tussen mijn wimpers door de kamer in. Een streep licht schijnt langs het rolluik en schildert het gezicht van één van mijn kamergenoten zilver. Het is een grappig gezicht, de slapende man met de zilveren streep en de zorgeloze gezichtsuitdrukking. Ik vraag me af wat voor droom het lachje dat rond zijn mondhoeken speelt veroorzaakt. De kamer lijkt in een melkachtige waas te zijn gehuld en daar waar de zon de kamer in kruipt twinkelen de stofdeeltjes in de lucht als minuscule edelstenen. Mijn lichaam voelt zwaar, veel zwaarder dan gisteren, alsof mijn vermoeidheid en de zwaartekracht samenzweerderig een complot beramen. Het beeld van de vorige dag, de straten van Londen en de statige gebouwen die beschermend over me heen leken te buigen, dat zich op mijn netvlies heeft gebrand doet me echter opleven. Ik hijs mezelf overeind en sla mijn benen over de rand van mijn bed. Mijn armen richting het plafond strekkend voel ik energie terug mijn aderen in vloeien. De zwaarheid verdwijnt en een vederlicht enthousiasme neemt haar plaats in.

---

travel diary • london pt. 2

Londen, 14.06.'16

"Als ik op de roltrap sta schalt me vanuit de hallen van de underground vrolijk gezang en gitaarspel tegemoet. Ik herken het nummer - Ed Sheeran, wieg neuriënd wat heen en weer op de muziek en moet me inhouden niet mee te zingen. De jonge artiest staat onderaan de roltrap en knikt me vriendelijk gedag als ik voorbij loop. Ik vang zijn blik, zijn ogen lachen en ik schenk hem mijn breedste glimlach, balend dat ik nog geen Brits kleingeld op zak heb. Bij de metro aangekomen merk ik tot mijn genoegen dat ik feilloos de weg vind. Circle line, Westbound. Vijf haltes. Notting Hill Gate."

---

travel diary • london pt. 1

Amsterdam, 13.06.'16 19:10

"Met iedere stap die ik zet bonst mijn rugzak tegen mijn rug, de boeken onderin duwen pijnlijk tegen mijn ruggengraat. 'Dat wordt een blauwe plek,' denk ik. 'Doorrennen, Laura.' Anderhalve minuut later sta ik onderaan een stenen trap. Ik snel de trap op, steeds een tree overslaand en zie als ik hijgend boven kom de groene Flixbussen al staan. Een vlugge blik op mijn horloge vertelt me dat ik nog drie minuten heb. Sprinten. Mijn pinpas en ID vallen op de grond als ik mijn buskaartje tevoorschijn tover. Met een rood hoofd raap ik ze op terwijl ik mijn ticket aan de chauffeur overhandig. Hij neemt me enigszins wantrouwend op. Met een opgetrokken wenkbrauw knikt hij kort en gebaart dat ik in mag stappen. Ik vind een plekje bij het raam en laat me met een plof in mijn stoel zakken. 'Dat was op 't nippertje,' zucht ik."

---