in een oceaan van bloemen
was zij als het glinsterende
schuim dat de woeste golven
sierde
Thursday, April 14
Saturday, April 9
Friday, January 29
zij met de bloemen in het haar
Afgelopen donderdag ontmoette ik Sanne. Ik haalde haar op van Zutphen Centraal en liet haar een stukje zien van de stad. Zutphen is mijn veilige plekje. Het is waar ik me terug trek als ik even helemaal niets wil. Zutphen is een soort thuis, maar dan veel meer. Haar eeuwenoude muren en pittoreske steegjes zijn een stukje van mij. Of althans, zo voelt dat. Alsof ze deel zijn van de bouwstenen die mij, mij maken. We slenterden door de steegjes, af en toe stopten we om een foto te maken of een lieflijk huisje te bewonderen. Het voelde eerst een beetje vreemd om met iemand anders door Zutphen te wandelen, dat gevoel vervaagde echter naarmate de tijd verstreek.
Saturday, January 23
iets met een comfortzone en het begin van mijn fotografie-avontuur
Met mijn camera in mijn rugtas en en een warme sjaal om mijn hals gewikkeld stapte ik afgelopen donderdag wat onzeker over de drempel van onze achterdeur. De kou beet venijnig in mijn gezicht en de wereld leek in een grauw jasje gehuld te zijn. Mijn schouders een beetje opgetrokken toverde ik mijn fietssleutel tevoorschijn en niet veel later trotseerde ik de ijzige wind terwijl ik me richting het station haastte. Ik was (natuurlijk) te laat van huis vertrokken (iets met verdwenen handschoenen), maar kreeg het op de één of andere manier toch voor elkaar om precies op tijd in de hal van het grote station te staan om Kristien te kunnen ontvangen (thank. god.). Het grote fotografie-avontuur was nu écht van start gegaan.