Met opgetrokken schouders en mijn handen diep in mijn zakken struin ik door het bos. De bevroren bladeren knisperen onder mijn voeten en het laagje ijs dat hun randjes siert schittert in het kleine beetje zonlicht dat boven de horizon schemert. Wat hoger aan de hemel is de maan al zichtbaar, een voorzichtige, bleke sikkel die de aantocht van de avond inluidt. Als ik de bomen achter me laat en de bewoonde wereld weer instap schitteren de lichtjes in de raamkozijnen al en steken de verlichte en versierde bomen helder af tegen de bedompte rijtjeswoningen in de steeds donkerder wordende straat. De lantaarns schieten één voor één aan en de zon zakt volledig achter de wereld, vertrekt naar westelijker gelegen land. Ik neurie mee met Sufjan Stevens' kerstalbum en volg de wolkjes die ik adem met mijn ogen tot ze oplossen in de lucht.
