•
"Mijn hoofd is hier leger. Ik heb hier meer ruimte om te bestaan." Dacht ik terwijl ik daar liep, met Chantal aan mijn zij. Ze lachte, ik ook. We huppelden door de steegjes, dronken koffie en aten taart. We ademden de zuurstof die hier in overvloede rond leek te zweven en mijn hoofd bleef leeg. De rust bleef.
Dit schreef ik eerder over mijn dagen in Zutphen met Chantal. Mijn wegvluchtplaatsje, mijn veilige haven. We genoten van de zon, de eerste echte lentedagen. En we filmden. Een heleboel. Gisteren besloot ik maar eens iets te maken van de beelden die we vast hadden gelegd en dus bleef ik tot vijf uur 's nachts op om te monteren (heeeeeeeuj, Laura, superslim!!!!!!). Typisch mij. Echt heel, heel, heel 'Lauresque'. Maargoed: het monteren was verschrikkelijk frustrerend en ik heb geen idee hoe ik om moet gaan met ingewikkelde programma's als Adobe Premiere, maar I tried. En het resultaat is... bestwel oké. Al zeg ik het zelf. <super-nieuwsgierige-laura-met-slaaptekort-modus> MAAR IK BEN NATUURLIJK VOORAL HEEL BENIEUWD WAT JULLIE ERVAN VINDEN. </super-nieuwsgierige-laura-met-slaaptekort-modus> Heb ik de sfeer een beetje over kunnen brengen? LEMME KNOW!!! Joe! :)
