Ravenstor, England 17.02.2017
De nacht van donderdag op vrijdag is chaotisch. Hoewel ik in eerste instantie vroeg in bed kruip en probeer te slapen blijkt al gauw dat mijn lichaam het daar niet mee eens is. Ik rol linksom en rechtsom, draai me op mijn buik, mijn rug en weer terug, sla de lakens van me af om ze vervolgens weer tot mijn kin op te trekken en tover uiteindelijk mijn boek weer tevoorschijn. Een blik op mijn telefoon vertelt me dat het half drie is. Geweldig. Ik vraag me af hoe ik het voor elkaar krijg om zélfs na een nacht van maar anderhalf uur slaap én een hele dag reizen wéér niet te kunnen slapen. Met een zucht laat ik me van mijn stapelbed zakken. Ik zie dat Kristien ook nog wakker is. 'Ugh,' ik fluister. 'Fijn dit, hè?' We lachen. Ik kruip even bij Kristien onder dekens. 'Zullen we kijken of we een theezakje kunnen stelen?' Fluister ik tenslotte. Kristien giechelt. 'Ja,' ze knikt. 'Laten we dat maar doen.' Het volgende uur doorzoeken we de keuken van het hostel naar theezakjes, drinken we thee in de grote hal en praten we eindeloos over vanalles en nogwat. Ik zie de wijzer van de klok nogmaals zijn ronde maken voor ik weer in slaap val.
Ilam, England 16.02.2017
"Om het lampje naast mijn bed zoemt een vliegje, alle stapelbedden in de dorm room - op die van Kristien, mij en de jongen naast ons na - zijn leeg. Het is donker en het licht dat op de pagina's van mijn boek reflecteert voelt als een kleine, gloeiende cel, sluit me af van de rest van de wereld. Het is stil. Mijn schouders voelen strak en stram, mijn benen zwaar. We hebben net een uur door het donker gewandeld, over verlaten paadjes en golvende heuvels. De buschauffeur zette ons af in het zwarte niets en drukte me een zaklamp in mijn handen. 'This is where you should be. Head that way.' Zei hij, een wijzend naar een smal paadje naast een houten hekje dat uit zijn voegen hing. De lucht rook naar natte aarde en de wind streek zachtjes langs mijn wangen."
